geschreven door Maxim Liu en Els Swolfs
Een paar weken geleden kreeg ik de vraag om een kort stukje te schrijven over zonnekinderen. Niet zo eenvoudig bleek al gauw. Hoe vat je een week die zo uniek was, waarin zoveel gevoeld, geleefd en beleefd werd samen in een "kort stukje"? Ik kwam er niet uit welke ervaringen ik wel en welke ik er niet in zou schrijven. Wie ben ik om te beslissen dat bijvoorbeeld het verdriet van de één er wel in moet en de blijdschap van de ander niet? Begin maar eens te selecteren uit al die intense momenten.
Dus bedacht ik me; wat was de opzet van dit programma? Het doel ervan was de puurheid, de spontaniteit van onze jongeren te tonen aan de buitenwereld. Dus waarom zou ik niet aan bijvoorbeeld Maxim of Veerle zelf vragen om die intense ervaring vanuit hun puurheid te beschrijven?
Ik vroeg aan Manuel, Veerle en Maxim om elk aan een stukje te werken. We zouden daarna gaan samen zitten om tot een geheel te komen waar ieder zich in kon vinden.
Na een week kwam Maxim al met zijn "stukje". Zijn "stukje" bleek al 4 bladzijden lang te zijn. Veerle en Manuel hadden op dat moment nog niets geschreven. Ik vermoed dat ze hetzelfde probleem hadden als ik: "welke moment pik ik eruit om iets over te schrijven?" Dus legde ik ze het stuk van Maxim voor.
Ik denk dat ze net zo fel schrokken als ikzelf toen ik het de eerste keer hoorde. Dit stuk benadert de perfectie. Maxim was erin geslaagd de belangrijkste momenten, de meest intense gevoelens van elke jongere neer te schrijven op een manier die heel leuk is om te lezen. Verrassend, eerlijk, soms met een onverwachte wending, kortom helemaal Maxim. We zeiden dat dit onmogelijk beter kon en besloten heel Maxim zijn "stukje" te publiceren.
Begeleidster Els Swolfs
"Ik had het zelf niet verwacht dat ik mee ging naar Frankrijk. En dat mijn ouders helemaal niks zeiden tegen mij. Het was echt een verrassing voor mij.
Ik had eigenlijk mijn hele leven graag naar het zuiden van Frankrijk willen gaan. Ik ben wel al veel naar Noord-Normandië geweest. Dit was echt mijn wens. Ik ga graag op reis.
Het was erg mooi
weer daar in het zuiden van Frankrijk. Goeie temperatuur; niet te warm en niet
te koud.
En een keer goed genieten van onze mooie reis in Frankrijk. Lekkere warme zon,
mooie steden bezoeken, lekker eten, de mooie Camargue met mooie paarden. En
vogels, net als op mijn dag toen we zoveel reigers zagen en zo'n mooi
natuurgebied en mijn mooie stoel. En de lekkere salade die Mimi heeft klaar
gemaakt. En Lieselotte die nog veel Frans moet bij leren. Gelukkig kon ik goed
Frans om het haar bij te leren. En het was gelukt; ze kon het goed. Echt een
Franse madam.
Oh en met Wesley met dat stiergevecht toen hij viel tussen dat ding. Gelukkig had hij zich niet zo pijn gedaan. Hij is de sterkste stierenvechter. Goed hoor Wesley!
En Manuel met dat lief schaap op de boerderij. Ik had veel medelijden met dat schaap. We hadden allemaal verdriet.
En Veerle haar dag was echt geweldig: bij de Gipsy Kings in het zigeunerdorp. Leuk feest joh, lekker dansen en lekkere paëlla.
En toen we de
laatste dag naar de stad gingen. Toen onderweg gingen we zolang rijden,
vervelend hoor zolang in de auto zitten. En de grote zoutberg en zo vreemd
water; geel water nog nooit gezien hoor. Héhé eindelijk zijn we bij de stad,
wat vermoeiend zeg. Gelukkig kocht ik een cadeautje voor mijn lief en de rest
kocht ook leuke cadeautjes voor hun familie, ouders, vrienden. En dan weer terug.
In ons vakantiehuis heeft Henks vrouw lekker gekookt. Lekker Thais eten, daar
hou ik wel van.
We moeten eens een rustige manier hebben om een goeie vakantie achter de rug te
hebben.
De volgende
morgen stonden we om half 10 al op. We moesten snel onze valies maken want om
half 11 moesten we al aan het station zijn. Snel ontbijten en dan naar het
station. Onze trein zal wel komen. We gingen nog lekker een broodje eten en een
blikje coca-cola en dan afscheid nemen van Annelore, Isabel, Nico. En dan
wachten op onze trein. Wachten wachten wachten… Héhé daar is hij eindelijk.
Wat is hij lang zeg. Gauw instappen jongens, gauw plaats zoeken. Daar gaan we
dan. Jee wat gaat hij snel. Gelukkig had ik me rustig gehouden. Want het duurde
nog een tijdje tot we weer in België zijn. We hadden gezellig nog wat met
elkaar geklapt, nog wat gegeten en gedronken. En daarna naar mijn disc-man
geluisterd.
Daarna moesten we een andere trein nemen. Ik vond deze trein juist zo fijn. Ach
die duurt niet zo lang; van Brussel naar Gent. Nog lekker Kris plagen. Dat is
toch plezant.
Toen we aan
Sint-Pieters station kwamen. Ik kon niet wachten tot we uit het station kwamen
en daar staan de andere kinderen. Het lijkt wel of ze ons een maand niet meer
gezien hebben.
Ik heb mijn zus wel erg gemist.
Dit zal ik nooit van mijn leven vergeten want we zullen het allemaal opnemen op tv. Ik vind dit de mooiste reis van mijn hele leven. Ik voelde me erg gelukkig in Frankrijk. Ik voelde me goed in mijn vel. Iedereen had zijn lievelingsdag gehad. Bijvoorbeeld Ilse met de vis, Lieselotte koken bij Bob, ikzelf bij Mimi met de stoel, Wesley met de gevaarlijke stier, Sven gaan vissen op het strand en zee, Manuel met het schaap, Veerle bij de Gipsy Kings. De zeven kinderen die hun leven hebben meegemaakt in de reis naar Frankrijk met hun begeleiders.
Mijn ouders hadden de zonnekinderen uitgenodigd om in ons restaurant het buffet lekker eten daar ben ik gek op, met een glas wijn en daarna naar de zonnekinderen kijken: Sven zijn dag; wat leuk naar het strand gaan. Met een lekker bakje koffie. En dan weer naar het internaat maar eerst mijn ouders bedanken voor het lekkere buffet. Jee wat is het laat, we kwamen pas rond half 12 toe.
Maar ik ga graag op reis en Kris en Els weten dat heel goed van me. Ik wil nieuwe dingen beleven op reis en vakantie: andere taal, veel begrip, andere volkeren leren kennen en mooie landschap gaan bezoeken.
Mijn reis zit er weer op. Het is het moment om een nieuw avontuur te beleven."
Maxim Liu en Els Swolfs